Storythai

อีก 8 วันละ

ปีนึงๆมันผ่านไปเร็วจริงๆ
ตอนจะมาก็ตื่นเต้นแต่พอตอนกลับก็ใจหาย


เฮ้อออ
คิดถึงน้อง

พอกลับกันไปกูคงเสียใจมากกว่าปีที่แล้วที่ต้องกลับไปแน่ๆ


คิดถึงความผูกพันธ์ในสายเลือดของพี่น้องนี่มันแรงจริงๆ

คือยังไงๆก็พี่น้อง
บอกปฏิเสธกันไม่ได้ว่าไม่รักกัน
ถึงแม้ว่าตอนนั้นจะทะเลาะกันแทบตายก็ตาม

กูนี่เพิ่งจะมารู้ว่าตัวเองรักน้องมากแค่ไหนก็ตอนเริ่มโตขึ้นมา

ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยรู้สึกเท่าไหร่
รู้สึกแค่ว่าไม่อยากให้น้องเป็นแบบนั้นแบบนี้
จนบางครั้งลืมไปว่าเค้าก็มีชีวิตของเค้า
มันไม่ใช่ว่าเราไม่อยากให้ทำอะไรก็ต้องสมใจเราทุกอย่าง


แต่ก็นั่นแหละยังไม่รู้ตัวเองวถึงคำว่า"ห่วง"
ยังไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นนั้นเค้าเรียกว่าอะไร

บางครั้งคุยกับแม่
แม่ถามว่า"ห่วงน้องหรอ"
กูบอก"ปล่าว"

จนเริ่มโตขึ้น
ถึงเริ่มรู้...รู้ว่าจริงๆแล้วตัวเองรักน้องรักครอบครัวมากกว่าตัวเอง

อะไรๆในชีวิตมันสอนให้รู้ว่าถึงคำที่แม่เคยพูดไว้ว่า
"ยังไงก็น้อง"

มันเป็นคำสั้นๆที่มีความหมายึกซึ้ง
ที่บางคนคงไม่เข้าใจ
ทุกอย่างรอบๆตัวเรามันสอนให้รู้ว่า
เราตัดขาดสังคมนอกบ้านได้
และสังคมนอกบ้านบางครั้งก็ตัดขาดเราได้
แต่เราไม่สามารถตัดสายเลือดได้


มีหลายช่วงเหมือนกันที่กูเองดูเหมือนห่างๆกับที่บ้านไป
แต่พอกลับมาใกล้ชิดกัน
ไม่เห็นต้องมีช่วงเวลาที่ต้องปรับตัวเข้าหากัน
มันทำให้รู้ว่ายังไงในบ้านนี่แหละที่ลงตัวที่สุดสำหรับกู

มันเป็นอะไรที่สะดวกสบาย
และเป็นตัวของตัวเองมากที่สุด
เป็นที่ๆไม่สามารถอธิบายความรู้สึกได้
เป็นที่ๆอธิบายคำว่ารักได้ดีที่สุด