Storythai

(storythaiเป็นไรมากปะ เข้าอัพตั้งหลายวันและแต่ซับมิทีไรหายหมด หขอบ่นหน่อยเหอะ)

น้องกูกลับไปและ
ไปส่งที่สนามบินมาเมื่อวันก่อน
คนอย่างเยอะนึกว่าพวกอิสลามจะอพยพไปไหนเยอะมาก
เยอะไม่เท่าไหร่แอร้อนกลิ่นเต่าเยอะอีกต่างหาก


เพิ่งจะรู้สึกนะว่าการไปส่งคนกลับมันเป็นยังไง
ปกติมีแต่เราเองที่เป็นคนเดินทาง
พอมากลับกันเป็นเราที่ไปส่งเค้า
แล้วเป็นเราที่ต้องยืนอยู่ที่เดิมกลับมาบ้าน
มันเป้นอะไรที่คิดถึงหนักกว่าเวลาเรากลับไป
เพราะเรากลับไปอีกที่นึง
มีการเคลื่อนย้ายทำให้เราไม่ต้องเห็นภาพเดิมที่เคยนั่งเล่น นั่งคุยกัน
เพิ่งรู้สึกจริงๆว่าพ่อเค้ารู้สึกไงตอนที่เราไปกันหมดบ้านก็วันนี้เองจริงๆ


อยากบอกว่า2เดือนที่ผ่านมา
มันเป็นช่วงเวลาที่ดีจริงๆ
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้กลับมาอยู่กันครบทุกคน
แต่วันทุกวันที่ผ่านมาเป็นวันพิเศษสำหรับกู

ถึงแม้ว่าจะมีวันที่น่าเบื่อไม่ได้ไปไหน
หรือว่าไม่รู้จะไปไหน..อยู่บ้านเฉยๆ
แต่ทุกวันที่เราได้อยู่ด้วยกัน
มันทำให้วันนั้นเป็นวันพิเศษจริงๆ

หลังจากช่วงนี้ไปชีวิตกูเข้าสู่ช่วงใหม่อีกช่วง
ช่วงเวลาของการอยู่คนเดียวมันมาถึงแล้ว
รู้สึกแปลกๆอยู่เหมือนกัน
ที่วันนี้จะไม่ได้ยินเสียงทีวีที่เปิดถึงดึกดื่น
ไม่มีเสียงคนคอยพูดแซว
ไม่มีใครปูผ้านอนอยู่ที่พื้นด้วยกัน
ไม่มีคำถาม"พรุ่งนี้จะไปไหน"ให้ได้ยิน


มองไปทางไหนก็เห็นเป็นภาพเก่าๆ
ที่มีน้องเดินผ่านไปผ่านมา กินนู่นกินนี่

วันก่อนนั่งดูอุ้มรักตอนเก่าๆ
นั่งคิดถึงว่าตอนนี้ที่เราดูกันแล้วเราคุยไรกันอยู่
มันรู้สึกแปลกดีที่วันนี้มีเรานั่งอยู่ที่โซฟาคนเดียว




คิดถึงจริงๆ





ได้แต่คิดถึงคำพูดแม่ที่ว่า
"ต่างคนต่างทำหน้าที่แล้วเราก็จะได้มาอยู่ด้วยกันใหม่"