Storythai

อย่าทำเป็นเล่นตอนนี้ทั้งคนทั้งประเทศชาติกำลังซีเรียสอยู่


เมื่อวานไม่ได้เปิดทีวีจนประมาณเกื่อบเที่ยงคืน
เปิดมาจอภาพช่องสามเป็นสีฟ้าแล้วมีเขียนไรไม่รู้อ่านแล้วน่าตื่นเต้น
แล้วก็เปิดแต่เพลงในหลวง


นอนดูฟังเค้าประกาศเกื่อบทั้งคืน
จะโทรถามใครดีวะ เค้าก็คงหลับหมดแล้ว
รู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในโลกแคบไงก็ไม่รู้แบบนอนไม่มีจุดหมาย
ไม่รู้ว่าข้างนอกเค้าเกิดอะไรขึ้นทำอะไรกันอยู่
รู้สึกอึดอัดเหมือนกันนะ
เวลาไม่รู้อะไรไม่ได้ฟังข่าวเนี่ยะ

.......................



วันนี้เลยฟรีเลยไม่ต้องไปมหาลัย

อยากจะออกไปดูเหมือนกันนะว่าข้างนอกเป็นยังไง
แต่ก็มีแต่คนบอกว่าอย่าออกไปไหน
แต่มานึกดูมันไม่น่าจะมีอะไรเลวร้าย
สมัยนี้คนมีความรู้กันทั้งนั้น คงไม่มีใครต้องใช้กำลัง

คิดไปมันก็น่าตื่นเต้นดีเวลามีอะไรแปลกๆต่างไปจากทุกๆวัน

.......................


นี่ก็เปิดเทอมมาได้2อาทิตย์แล้ว
ส่วนเพื่อนก็คงใกล้สอบใกล้ปิดเทอม

























พอและวันนี้ยังไม่มีอะไรอัพเดท



วันนี้ก็อย่าออกจากบ้านกันละกัน

ปัญญาออ่นจริงรูปนี้




ตาแอ๊บเหล่นะ






กูชอบเพลงนี้มั้กๆ
ยังไงก็ยังแอบชอบจัสตินว่ะ คนอะไร้ เท่เกิ้นน

อย่าทำเป็นเล่นตอนนี้ทั้งคนทั้งประเทศชาติกำลังซีเรียสอยู่


เมื่อวานไม่ได้เปิดทีวีจนประมาณเกื่อบเที่ยงคืน
เปิดมาจอภาพช่องสามเป็นสีฟ้าแล้วมีเขียนไรไม่รู้อ่านแล้วน่าตื่นเต้น
แล้วก็เปิดแต่เพลงในหลวง


นอนดูฟังเค้าประกาศเกื่อบทั้งคืน
จะโทรถามใครดีวะ เค้าก็คงหลับหมดแล้ว
รู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในโลกแคบไงก็ไม่รู้แบบนอนไม่มีจุดหมาย
ไม่รู้ว่าข้างนอกเค้าเกิดอะไรขึ้นทำอะไรกันอยู่
รู้สึกอึดอัดเหมือนกันนะ
เวลาไม่รู้อะไรไม่ได้ฟังข่าวเนี่ยะ

.......................



วันนี้เลยฟรีเลยไม่ต้องไปมหาลัย

อยากจะออกไปดูเหมือนกันนะว่าข้างนอกเป็นยังไง
แต่ก็มีแต่คนบอกว่าอย่าออกไปไหน
แต่มานึกดูมันไม่น่าจะมีอะไรเลวร้าย
สมัยนี้คนมีความรู้กันทั้งนั้น คงไม่มีใครต้องใช้กำลัง

คิดไปมันก็น่าตื่นเต้นดีเวลามีอะไรแปลกๆต่างไปจากทุกๆวัน

.......................


นี่ก็เปิดเทอมมาได้2อาทิตย์แล้ว
ส่วนเพื่อนก็คงใกล้สอบใกล้ปิดเทอม

























พอและวันนี้ยังไม่มีอะไรอัพเดท



วันนี้ก็อย่าออกจากบ้านกันละกัน

ปัญญาออ่นจริงรูปนี้




ตาแอ๊บเหล่นะ






กูชอบเพลงนี้มั้กๆ
ยังไงก็ยังแอบชอบจัสตินว่ะ คนอะไร้ เท่เกิ้นน

ใครฟังเพลงไม่ได้ไปลด Quick Time ซะ

ฝนตกทุกวันเลยเนอะจะทำงานก็ทำไม่ได้
ต้องรอจนวันนี้วันสุดท้ายก็ต้องเดากันไปว่าแดดจะมีถึงเมื่อไหร่






จะบอกว่าอีกสองวันก็1ปีแล้วที่กลับมาไทย
ผ่านไปจะว่าเร็วมั้ย มันก็ไม่นะ
แต่รู้สึกว่าอยู่ที่นี่มันก็มีความสุขดี
เจอหน้าพ่อ เจอหน้าเพื่อน










แต่ก่อนตอนนั้นที่ยังอยู่เมกาอยู่
ก็อยากจะกลับมาที่นี่มากมาย
ประมาณว่ากูยอมทำทุกอย่าง
แต่พอได้กลับมาจริงๆแล้ว
เหมือนกับความอยากนั้นพอได้มาแล้ว...มันก็งั้นๆอ่ะ

ตอนนี้อยากกลับไปอยู่กับแม่มากกว่า
คิดถึงมาก








กูเนี่ยะเป็นคนไม่ดีมากเลยเนอะ
ทุกอย่างเนี่ยที่พอมันได้ดั่งใจแล้ว
ทำไมรู้สึกภาคภูมิใจกับสิ่งที่ได้มาไม่นานเลยวะ
ไม่สมกับตอนนั้นที่เราอยากจะได้ อยากจะทำนักหนา





เฮ้อออออ






คนเรา....











หรือว่ากูเบื่อง่าย





ตอนอยู่ที่นั่นก็นั่งนับวันกลับไทย
พอมานี่นั่งนับวันอยู่ที่นี่
เป็นบ้าไปแล้ว จะนับเพื่ออออ
ต่อไปจะนั่งนับวันกลับไปซัมเมอร์ที่นู่นบ้าง
ให้มันรู้ไปว่าอยู่ที่ไหนก็เบื่อได้กู

อย่าทำเป็นเล่นตอนนี้ทั้งคนทั้งประเทศชาติกำลังซีเรียสอยู่


เมื่อวานไม่ได้เปิดทีวีจนประมาณเกื่อบเที่ยงคืน
เปิดมาจอภาพช่องสามเป็นสีฟ้าแล้วมีเขียนไรไม่รู้อ่านแล้วน่าตื่นเต้น
แล้วก็เปิดแต่เพลงในหลวง


นอนดูฟังเค้าประกาศเกื่อบทั้งคืน
จะโทรถามใครดีวะ เค้าก็คงหลับหมดแล้ว
รู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในโลกแคบไงก็ไม่รู้แบบนอนไม่มีจุดหมาย
ไม่รู้ว่าข้างนอกเค้าเกิดอะไรขึ้นทำอะไรกันอยู่
รู้สึกอึดอัดเหมือนกันนะ
เวลาไม่รู้อะไรไม่ได้ฟังข่าวเนี่ยะ

.......................



วันนี้เลยฟรีเลยไม่ต้องไปมหาลัย

อยากจะออกไปดูเหมือนกันนะว่าข้างนอกเป็นยังไง
แต่ก็มีแต่คนบอกว่าอย่าออกไปไหน
แต่มานึกดูมันไม่น่าจะมีอะไรเลวร้าย
สมัยนี้คนมีความรู้กันทั้งนั้น คงไม่มีใครต้องใช้กำลัง

คิดไปมันก็น่าตื่นเต้นดีเวลามีอะไรแปลกๆต่างไปจากทุกๆวัน

.......................


นี่ก็เปิดเทอมมาได้2อาทิตย์แล้ว
ส่วนเพื่อนก็คงใกล้สอบใกล้ปิดเทอม

























พอและวันนี้ยังไม่มีอะไรอัพเดท



วันนี้ก็อย่าออกจากบ้านกันละกัน

ปัญญาออ่นจริงรูปนี้




ตาแอ๊บเหล่นะ






กูชอบเพลงนี้มั้กๆ
ยังไงก็ยังแอบชอบจัสตินว่ะ คนอะไร้ เท่เกิ้นน

ใครฟังเพลงไม่ได้ไปลด Quick Time ซะ

ฝนตกทุกวันเลยเนอะจะทำงานก็ทำไม่ได้
ต้องรอจนวันนี้วันสุดท้ายก็ต้องเดากันไปว่าแดดจะมีถึงเมื่อไหร่






จะบอกว่าอีกสองวันก็1ปีแล้วที่กลับมาไทย
ผ่านไปจะว่าเร็วมั้ย มันก็ไม่นะ
แต่รู้สึกว่าอยู่ที่นี่มันก็มีความสุขดี
เจอหน้าพ่อ เจอหน้าเพื่อน










แต่ก่อนตอนนั้นที่ยังอยู่เมกาอยู่
ก็อยากจะกลับมาที่นี่มากมาย
ประมาณว่ากูยอมทำทุกอย่าง
แต่พอได้กลับมาจริงๆแล้ว
เหมือนกับความอยากนั้นพอได้มาแล้ว...มันก็งั้นๆอ่ะ

ตอนนี้อยากกลับไปอยู่กับแม่มากกว่า
คิดถึงมาก








กูเนี่ยะเป็นคนไม่ดีมากเลยเนอะ
ทุกอย่างเนี่ยที่พอมันได้ดั่งใจแล้ว
ทำไมรู้สึกภาคภูมิใจกับสิ่งที่ได้มาไม่นานเลยวะ
ไม่สมกับตอนนั้นที่เราอยากจะได้ อยากจะทำนักหนา





เฮ้อออออ






คนเรา....











หรือว่ากูเบื่อง่าย





ตอนอยู่ที่นั่นก็นั่งนับวันกลับไทย
พอมานี่นั่งนับวันอยู่ที่นี่
เป็นบ้าไปแล้ว จะนับเพื่ออออ
ต่อไปจะนั่งนับวันกลับไปซัมเมอร์ที่นู่นบ้าง
ให้มันรู้ไปว่าอยู่ที่ไหนก็เบื่อได้กู

อากาศมันเปลี่ยนปลงจริงๆช่วงนี้
เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวฝนตก
เอาใจยากจริงจริ้ง

ช่วงนี้กลางคืนจะมีกบร้อง






สองวันก่อนเป็นวัน 11/9
ข่าวก็เอาภาพเก่าๆมาให้ดูกัน
ภาพนั้นดูกี่ครั้งก็ยังรู้สึกใจหาย
มันเป็นการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่จริงๆ
ถึงแม้ว่าจะไม่มีญาติเราอยู่ในนั้นก็ตาม


จำได้ว่าวันนั้นที่เหตุการณ์นั้นมันเกิดขึ้น
มันคือวันปกติวันนึง ที่กูไปรรตามธรรมดา
จนถึงคาบ3 เรียนไบโอ
ก่อนหน้าที่จะเข้าห้องมีประกาศว่าให้รีบเข้าห้องเรียน
พอเข้าไปถึง
ใน รร ก็มีประกาศอีกรอบนึงว่าให้ทุกคนอยู่ในความสงบ
แล้วก็เปิดทีวีให้ดู

จากที่บางคนยังนั่งไม่เป็นที่ ยังคุยกัน
แต่พอเห็นภาพนั้นแล้ว
ทุกคนก็ยืนตกใจพร้อมกันหมด


เห็นแล้วมันแทบจะร้องไห้จริงๆนะตอนนั้น


หลังจากนั้น รร ก็ปล่อยให้กลับบ้านไป
บางคนก็เดินดุ่มๆน้ำตอคลอ
บางคนตกใจมากรีบวิ่งกลับบ้าน
บางคนเดินร้องไห้ออกมาเพราะว่าในนั้นมีญาตเขาอยู่ด้วย

ส่วนกูเองเดินไปโทรหาที่บ้านก่อนอันดับแรก
รอซักพักแล้วแม่ก็มารับ

หลังจากนั้นไปแวะซุปเปอร์ซื้อของกินเข้าบ้าน
คนเยอะมากๆ เพราะเค้าตุนของกัน
ได้ไม่ต้องออกจากบ้าน

ช่วงนัป็นอะไรที่คนตื่นตัวกันมากๆ
ซื้อของกินเข้าบ้านกันแบบบไม่คิด

หลังจากนั้นเราก็คอยรับโทรศัพท์จากเมืองไทย
ว่าเป็นยังไงบ้าง ระวังตัวด้วยนะ
เพราะแถวที่กูอยู่ตอนนั้นมันก็ห่างจากนิวยอร์คสี่ชั่วโมงถ้าขับรถ



................

หื้มมมมมมมม

พูดแล้วเหตุการณ์มันผ่านไปเร็วจริงๆ
คนที่ยังมีชีวิตอยู่อย่างเราก็เดินต่อกันต่อไป


จากวันนั้นทำให้ทุกคนระวังตัวมากขึ้น
กฎหมายทุกอย่างก็หนักขึ้น เข้มงวดขึ้น


นี่ขนาดเราผูกพันกับเมืองไทยมากกว่า
เรายังรู้สึกว่าเราสูญเสียไปกับเค้าด้วยเลย

อย่าทำเป็นเล่นตอนนี้ทั้งคนทั้งประเทศชาติกำลังซีเรียสอยู่


เมื่อวานไม่ได้เปิดทีวีจนประมาณเกื่อบเที่ยงคืน
เปิดมาจอภาพช่องสามเป็นสีฟ้าแล้วมีเขียนไรไม่รู้อ่านแล้วน่าตื่นเต้น
แล้วก็เปิดแต่เพลงในหลวง


นอนดูฟังเค้าประกาศเกื่อบทั้งคืน
จะโทรถามใครดีวะ เค้าก็คงหลับหมดแล้ว
รู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในโลกแคบไงก็ไม่รู้แบบนอนไม่มีจุดหมาย
ไม่รู้ว่าข้างนอกเค้าเกิดอะไรขึ้นทำอะไรกันอยู่
รู้สึกอึดอัดเหมือนกันนะ
เวลาไม่รู้อะไรไม่ได้ฟังข่าวเนี่ยะ

.......................



วันนี้เลยฟรีเลยไม่ต้องไปมหาลัย

อยากจะออกไปดูเหมือนกันนะว่าข้างนอกเป็นยังไง
แต่ก็มีแต่คนบอกว่าอย่าออกไปไหน
แต่มานึกดูมันไม่น่าจะมีอะไรเลวร้าย
สมัยนี้คนมีความรู้กันทั้งนั้น คงไม่มีใครต้องใช้กำลัง

คิดไปมันก็น่าตื่นเต้นดีเวลามีอะไรแปลกๆต่างไปจากทุกๆวัน

.......................


นี่ก็เปิดเทอมมาได้2อาทิตย์แล้ว
ส่วนเพื่อนก็คงใกล้สอบใกล้ปิดเทอม

























พอและวันนี้ยังไม่มีอะไรอัพเดท



วันนี้ก็อย่าออกจากบ้านกันละกัน

ปัญญาออ่นจริงรูปนี้




ตาแอ๊บเหล่นะ






กูชอบเพลงนี้มั้กๆ
ยังไงก็ยังแอบชอบจัสตินว่ะ คนอะไร้ เท่เกิ้นน

ใครฟังเพลงไม่ได้ไปลด Quick Time ซะ

ฝนตกทุกวันเลยเนอะจะทำงานก็ทำไม่ได้
ต้องรอจนวันนี้วันสุดท้ายก็ต้องเดากันไปว่าแดดจะมีถึงเมื่อไหร่






จะบอกว่าอีกสองวันก็1ปีแล้วที่กลับมาไทย
ผ่านไปจะว่าเร็วมั้ย มันก็ไม่นะ
แต่รู้สึกว่าอยู่ที่นี่มันก็มีความสุขดี
เจอหน้าพ่อ เจอหน้าเพื่อน










แต่ก่อนตอนนั้นที่ยังอยู่เมกาอยู่
ก็อยากจะกลับมาที่นี่มากมาย
ประมาณว่ากูยอมทำทุกอย่าง
แต่พอได้กลับมาจริงๆแล้ว
เหมือนกับความอยากนั้นพอได้มาแล้ว...มันก็งั้นๆอ่ะ

ตอนนี้อยากกลับไปอยู่กับแม่มากกว่า
คิดถึงมาก








กูเนี่ยะเป็นคนไม่ดีมากเลยเนอะ
ทุกอย่างเนี่ยที่พอมันได้ดั่งใจแล้ว
ทำไมรู้สึกภาคภูมิใจกับสิ่งที่ได้มาไม่นานเลยวะ
ไม่สมกับตอนนั้นที่เราอยากจะได้ อยากจะทำนักหนา





เฮ้อออออ






คนเรา....











หรือว่ากูเบื่อง่าย





ตอนอยู่ที่นั่นก็นั่งนับวันกลับไทย
พอมานี่นั่งนับวันอยู่ที่นี่
เป็นบ้าไปแล้ว จะนับเพื่ออออ
ต่อไปจะนั่งนับวันกลับไปซัมเมอร์ที่นู่นบ้าง
ให้มันรู้ไปว่าอยู่ที่ไหนก็เบื่อได้กู

อากาศมันเปลี่ยนปลงจริงๆช่วงนี้
เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวฝนตก
เอาใจยากจริงจริ้ง

ช่วงนี้กลางคืนจะมีกบร้อง






สองวันก่อนเป็นวัน 11/9
ข่าวก็เอาภาพเก่าๆมาให้ดูกัน
ภาพนั้นดูกี่ครั้งก็ยังรู้สึกใจหาย
มันเป็นการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่จริงๆ
ถึงแม้ว่าจะไม่มีญาติเราอยู่ในนั้นก็ตาม


จำได้ว่าวันนั้นที่เหตุการณ์นั้นมันเกิดขึ้น
มันคือวันปกติวันนึง ที่กูไปรรตามธรรมดา
จนถึงคาบ3 เรียนไบโอ
ก่อนหน้าที่จะเข้าห้องมีประกาศว่าให้รีบเข้าห้องเรียน
พอเข้าไปถึง
ใน รร ก็มีประกาศอีกรอบนึงว่าให้ทุกคนอยู่ในความสงบ
แล้วก็เปิดทีวีให้ดู

จากที่บางคนยังนั่งไม่เป็นที่ ยังคุยกัน
แต่พอเห็นภาพนั้นแล้ว
ทุกคนก็ยืนตกใจพร้อมกันหมด


เห็นแล้วมันแทบจะร้องไห้จริงๆนะตอนนั้น


หลังจากนั้น รร ก็ปล่อยให้กลับบ้านไป
บางคนก็เดินดุ่มๆน้ำตอคลอ
บางคนตกใจมากรีบวิ่งกลับบ้าน
บางคนเดินร้องไห้ออกมาเพราะว่าในนั้นมีญาตเขาอยู่ด้วย

ส่วนกูเองเดินไปโทรหาที่บ้านก่อนอันดับแรก
รอซักพักแล้วแม่ก็มารับ

หลังจากนั้นไปแวะซุปเปอร์ซื้อของกินเข้าบ้าน
คนเยอะมากๆ เพราะเค้าตุนของกัน
ได้ไม่ต้องออกจากบ้าน

ช่วงนัป็นอะไรที่คนตื่นตัวกันมากๆ
ซื้อของกินเข้าบ้านกันแบบบไม่คิด

หลังจากนั้นเราก็คอยรับโทรศัพท์จากเมืองไทย
ว่าเป็นยังไงบ้าง ระวังตัวด้วยนะ
เพราะแถวที่กูอยู่ตอนนั้นมันก็ห่างจากนิวยอร์คสี่ชั่วโมงถ้าขับรถ



................

หื้มมมมมมมม

พูดแล้วเหตุการณ์มันผ่านไปเร็วจริงๆ
คนที่ยังมีชีวิตอยู่อย่างเราก็เดินต่อกันต่อไป


จากวันนั้นทำให้ทุกคนระวังตัวมากขึ้น
กฎหมายทุกอย่างก็หนักขึ้น เข้มงวดขึ้น


นี่ขนาดเราผูกพันกับเมืองไทยมากกว่า
เรายังรู้สึกว่าเราสูญเสียไปกับเค้าด้วยเลย

ก็แหม...เปลี่ยนลุคใหม่ก็เลยอยากจะเข้ามาอัพไดอารี่ซักหน่อยย
ที่ผ่านมาก็ไม่ได้ไปไหนน่าสนใจเล้ยย
มีวันก่อนนั้น ไปลงทะเบียนที่มหลัย
โทรไปถามอาจารย์ที่ปรึกษาบอกว่าประมาณสี่หมื่นกว่า
ไปลงเข้าจริงๆมันม่ายช่ายยยย มันแพงกว่าที่บอกเราไว้อีกก
เบื่อจริ้งๆ

ตั้งแต่กูเข้าไปเรียนที่นี่นะรู้สึกว่ามาตรฐานไทยแลนด์ยังต้องพัฒนาอีกเยอะนะค้ะ
เทอมก่อนนี่ทีและ อาจารย์บอกว่าวิชานี้สามหน่วยกิจ มีแลปด้วย
แต่ให้บวกค่าแลปไปเลยกับหน่วยกิจ



กลายเป็นกูลงวิชานั้นสี่หน่วยกิจโดยที่ไม่ต้องมีค่าแลปต่างหาก
ปรากฎไปเรียนจริงๆ อาจารย์บอกว่าพวกเธอไม่ได้เรียนด้านนี้มา
ยังเข้าแลปไม่ได้
เออดีตกลงกูไม่ได้เข้าเรียนแลปใช่ม้ะ
แล้วบอกกูให้บวกค่าแลปไปเพื่อออ


เดี๋ยวนี้เค้าโกงกันแบบให้รู้ให้เห็นไปเลยใช่ปะ
ไม่มีมาตร บานแบบนี้กูนึกว่ากูอยู่มหาลัยบนดอย
แบบเรียนไม่ต้องมีกฎเกณ เอาเว่ย กินได้กินไปเ่ะ







เพลงนี้ในเอ็มวีนิโคลสวยมั้กม้ากก

ปล.รู้ปะว่าหน้านี้กูอัพตั้งแต่เมื่อวาน
แต่เป็นด๋อยไรไม่รู้เพิ่งจะขึ้น

อย่าทำเป็นเล่นตอนนี้ทั้งคนทั้งประเทศชาติกำลังซีเรียสอยู่


เมื่อวานไม่ได้เปิดทีวีจนประมาณเกื่อบเที่ยงคืน
เปิดมาจอภาพช่องสามเป็นสีฟ้าแล้วมีเขียนไรไม่รู้อ่านแล้วน่าตื่นเต้น
แล้วก็เปิดแต่เพลงในหลวง


นอนดูฟังเค้าประกาศเกื่อบทั้งคืน
จะโทรถามใครดีวะ เค้าก็คงหลับหมดแล้ว
รู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในโลกแคบไงก็ไม่รู้แบบนอนไม่มีจุดหมาย
ไม่รู้ว่าข้างนอกเค้าเกิดอะไรขึ้นทำอะไรกันอยู่
รู้สึกอึดอัดเหมือนกันนะ
เวลาไม่รู้อะไรไม่ได้ฟังข่าวเนี่ยะ

.......................



วันนี้เลยฟรีเลยไม่ต้องไปมหาลัย

อยากจะออกไปดูเหมือนกันนะว่าข้างนอกเป็นยังไง
แต่ก็มีแต่คนบอกว่าอย่าออกไปไหน
แต่มานึกดูมันไม่น่าจะมีอะไรเลวร้าย
สมัยนี้คนมีความรู้กันทั้งนั้น คงไม่มีใครต้องใช้กำลัง

คิดไปมันก็น่าตื่นเต้นดีเวลามีอะไรแปลกๆต่างไปจากทุกๆวัน

.......................


นี่ก็เปิดเทอมมาได้2อาทิตย์แล้ว
ส่วนเพื่อนก็คงใกล้สอบใกล้ปิดเทอม

























พอและวันนี้ยังไม่มีอะไรอัพเดท



วันนี้ก็อย่าออกจากบ้านกันละกัน

ปัญญาออ่นจริงรูปนี้




ตาแอ๊บเหล่นะ






กูชอบเพลงนี้มั้กๆ
ยังไงก็ยังแอบชอบจัสตินว่ะ คนอะไร้ เท่เกิ้นน

ใครฟังเพลงไม่ได้ไปลด Quick Time ซะ

ฝนตกทุกวันเลยเนอะจะทำงานก็ทำไม่ได้
ต้องรอจนวันนี้วันสุดท้ายก็ต้องเดากันไปว่าแดดจะมีถึงเมื่อไหร่






จะบอกว่าอีกสองวันก็1ปีแล้วที่กลับมาไทย
ผ่านไปจะว่าเร็วมั้ย มันก็ไม่นะ
แต่รู้สึกว่าอยู่ที่นี่มันก็มีความสุขดี
เจอหน้าพ่อ เจอหน้าเพื่อน










แต่ก่อนตอนนั้นที่ยังอยู่เมกาอยู่
ก็อยากจะกลับมาที่นี่มากมาย
ประมาณว่ากูยอมทำทุกอย่าง
แต่พอได้กลับมาจริงๆแล้ว
เหมือนกับความอยากนั้นพอได้มาแล้ว...มันก็งั้นๆอ่ะ

ตอนนี้อยากกลับไปอยู่กับแม่มากกว่า
คิดถึงมาก








กูเนี่ยะเป็นคนไม่ดีมากเลยเนอะ
ทุกอย่างเนี่ยที่พอมันได้ดั่งใจแล้ว
ทำไมรู้สึกภาคภูมิใจกับสิ่งที่ได้มาไม่นานเลยวะ
ไม่สมกับตอนนั้นที่เราอยากจะได้ อยากจะทำนักหนา





เฮ้อออออ






คนเรา....











หรือว่ากูเบื่อง่าย





ตอนอยู่ที่นั่นก็นั่งนับวันกลับไทย
พอมานี่นั่งนับวันอยู่ที่นี่
เป็นบ้าไปแล้ว จะนับเพื่ออออ
ต่อไปจะนั่งนับวันกลับไปซัมเมอร์ที่นู่นบ้าง
ให้มันรู้ไปว่าอยู่ที่ไหนก็เบื่อได้กู

อากาศมันเปลี่ยนปลงจริงๆช่วงนี้
เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวฝนตก
เอาใจยากจริงจริ้ง

ช่วงนี้กลางคืนจะมีกบร้อง






สองวันก่อนเป็นวัน 11/9
ข่าวก็เอาภาพเก่าๆมาให้ดูกัน
ภาพนั้นดูกี่ครั้งก็ยังรู้สึกใจหาย
มันเป็นการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่จริงๆ
ถึงแม้ว่าจะไม่มีญาติเราอยู่ในนั้นก็ตาม


จำได้ว่าวันนั้นที่เหตุการณ์นั้นมันเกิดขึ้น
มันคือวันปกติวันนึง ที่กูไปรรตามธรรมดา
จนถึงคาบ3 เรียนไบโอ
ก่อนหน้าที่จะเข้าห้องมีประกาศว่าให้รีบเข้าห้องเรียน
พอเข้าไปถึง
ใน รร ก็มีประกาศอีกรอบนึงว่าให้ทุกคนอยู่ในความสงบ
แล้วก็เปิดทีวีให้ดู

จากที่บางคนยังนั่งไม่เป็นที่ ยังคุยกัน
แต่พอเห็นภาพนั้นแล้ว
ทุกคนก็ยืนตกใจพร้อมกันหมด


เห็นแล้วมันแทบจะร้องไห้จริงๆนะตอนนั้น


หลังจากนั้น รร ก็ปล่อยให้กลับบ้านไป
บางคนก็เดินดุ่มๆน้ำตอคลอ
บางคนตกใจมากรีบวิ่งกลับบ้าน
บางคนเดินร้องไห้ออกมาเพราะว่าในนั้นมีญาตเขาอยู่ด้วย

ส่วนกูเองเดินไปโทรหาที่บ้านก่อนอันดับแรก
รอซักพักแล้วแม่ก็มารับ

หลังจากนั้นไปแวะซุปเปอร์ซื้อของกินเข้าบ้าน
คนเยอะมากๆ เพราะเค้าตุนของกัน
ได้ไม่ต้องออกจากบ้าน

ช่วงนัป็นอะไรที่คนตื่นตัวกันมากๆ
ซื้อของกินเข้าบ้านกันแบบบไม่คิด

หลังจากนั้นเราก็คอยรับโทรศัพท์จากเมืองไทย
ว่าเป็นยังไงบ้าง ระวังตัวด้วยนะ
เพราะแถวที่กูอยู่ตอนนั้นมันก็ห่างจากนิวยอร์คสี่ชั่วโมงถ้าขับรถ



................

หื้มมมมมมมม

พูดแล้วเหตุการณ์มันผ่านไปเร็วจริงๆ
คนที่ยังมีชีวิตอยู่อย่างเราก็เดินต่อกันต่อไป


จากวันนั้นทำให้ทุกคนระวังตัวมากขึ้น
กฎหมายทุกอย่างก็หนักขึ้น เข้มงวดขึ้น


นี่ขนาดเราผูกพันกับเมืองไทยมากกว่า
เรายังรู้สึกว่าเราสูญเสียไปกับเค้าด้วยเลย

ก็แหม...เปลี่ยนลุคใหม่ก็เลยอยากจะเข้ามาอัพไดอารี่ซักหน่อยย
ที่ผ่านมาก็ไม่ได้ไปไหนน่าสนใจเล้ยย
มีวันก่อนนั้น ไปลงทะเบียนที่มหลัย
โทรไปถามอาจารย์ที่ปรึกษาบอกว่าประมาณสี่หมื่นกว่า
ไปลงเข้าจริงๆมันม่ายช่ายยยย มันแพงกว่าที่บอกเราไว้อีกก
เบื่อจริ้งๆ

ตั้งแต่กูเข้าไปเรียนที่นี่นะรู้สึกว่ามาตรฐานไทยแลนด์ยังต้องพัฒนาอีกเยอะนะค้ะ
เทอมก่อนนี่ทีและ อาจารย์บอกว่าวิชานี้สามหน่วยกิจ มีแลปด้วย
แต่ให้บวกค่าแลปไปเลยกับหน่วยกิจ



กลายเป็นกูลงวิชานั้นสี่หน่วยกิจโดยที่ไม่ต้องมีค่าแลปต่างหาก
ปรากฎไปเรียนจริงๆ อาจารย์บอกว่าพวกเธอไม่ได้เรียนด้านนี้มา
ยังเข้าแลปไม่ได้
เออดีตกลงกูไม่ได้เข้าเรียนแลปใช่ม้ะ
แล้วบอกกูให้บวกค่าแลปไปเพื่อออ


เดี๋ยวนี้เค้าโกงกันแบบให้รู้ให้เห็นไปเลยใช่ปะ
ไม่มีมาตร บานแบบนี้กูนึกว่ากูอยู่มหาลัยบนดอย
แบบเรียนไม่ต้องมีกฎเกณ เอาเว่ย กินได้กินไปเ่ะ







เพลงนี้ในเอ็มวีนิโคลสวยมั้กม้ากก

ปล.รู้ปะว่าหน้านี้กูอัพตั้งแต่เมื่อวาน
แต่เป็นด๋อยไรไม่รู้เพิ่งจะขึ้น

วันนี้วันเกิดใครนะ
แปลกที่กูรู้สึกอย่างกะวันเกิดกูเอง
เพราะวันเกิดตัวเองทีไรรู้สึกซวยๆทุกที
แล้วตอนนี้กูก้รู้สึกซวยๆเซงๆไงไม่รู้ว่ะ


ยังไม่ได้มีอะไรจะให้
แต่ก็อยากให้มึงรักษาสุขภาพ
และหัดพยายามเข้าใจคนอื่นเขาซะบ้าง
อย่านึกถึงแต่ตัวเอง
อะไรที่แย่ๆของตัวเองก็เอาออกไปซะตั้งแต่วันเกิด


ก็เป็นห่วงแล้วก็ไม่เคยจะบอกมึงหรอกว่าเป็นห่วง
อย่ามัวแต่ดูแลบ้านกะหมาจนลืมตัวเองไป
นั่นคือมึงจริงๆเลยนะหน่ะ



......................



ความรู้สึกตอนนี้มันยังไงแปลกๆ
อยากไปข้างนอกไม่รู้จะไปไหน
อึดอัดท้อง
หิวแต่ไม่อยากกินข้าว
แปรปรวนนๆรู้สึกคล้ายวันเกิดตัวเองมากๆ
เวลาตัวเองเป็นอะไรแต่ไม่เข้าใจตัวเองเนี้ยะ



......................

ไม่วานดูหนังเรื่องซุปเปอเอ็กซ์เกิลเฟรนดมา
ตลกดีนะ..แต่กูไม่ชอบนิสัยพระเอกในเรื่องเลยว่ะ

มาคิดดูถ้ากูเป็นแบบนางเอกนะกูจะทำยิ่งกว่าที่นางเอกทำในหนังเลยมึง