good life

Me 2008

Mon, 21 Apr 2008 18:13:11 +0700

เรื่องราวมันก็นานมาแล้วนะ

อยู่ๆก็อยากจะเข้ามาดูอะไรต่ออะไร

พอเห็นแล้วก็ไม่อยากจะล่อยมันเลยตามเลย

อะไรๆมันก็เลี่ยนไป

เราเองก็เปลี่ยนไป

นึกเมื่อก่อนที่เข้ามาที่นี่ทู๊กกกวันเชียว

นานวันไกล่อยมัน

จนวันนี้กลับมาก็ไม่เหมือนเดิมซะและ

มาพูดถึงช่วงนี้ดีกว่า

ตอนนี้มีสมุดบันทึกเอาไว้จดรายชื่อหนังที่สนใจจะดู

ไม่ว่าจะหนังเก่าหรือหนังใหม่

แล้วก็บ้าดูหนังมากเลยช่วงนี้ไม่รู้ว่าว่างหรืออะไร

เพราะร้อนด้วยมั้งเข้าไรงหนังกินป๊อปคอร์นกับเป็ปซี่ชื่นใจที่สุด

ไม่ต้องออกไปร้อนข้างนอก

แทนที่จะไปจตุจักก็ไปโรงหนังแทน

อีกอย่างคือเกมซิมที่ติดเหมือนกัน

ซิมเดอะสตอรี่นะ

เล่นตามเนื้อเรื่องมันดูมีอะไรน่าสนกว่าเยอะไม่ได้เล่นตามใจเรา

แต่เล่นตามความปราถนาของตัวเกมเป็นบทๆไป สนุกดีนะ

ไม่มีไรทำก็ลองดูได้

อย่า

Wed, 20 Sep 2006 11:57:43 +0700

อย่าทำเป็นเล่นตอนนี้ทั้งคนทั้งประเทศชาติกำลังซีเรียสอยู่

เมื่อวานไม่ได้เปิดทีวีจนประมาณเกื่อบเที่ยงคืน
เปิดมาจอภาพช่องสามเป็นสีฟ้าแล้วมีเขียนไรไม่รู้อ่านแล้วน่าตื่นเต้น
แล้วก็เปิดแต่เพลงในหลวง

นอนดูฟังเค้าประกาศเกื่อบทั้งคืน
จะโทรถามใครดีวะ เค้าก็คงหลับหมดแล้ว
รู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่ในโลกแคบไงก็ไม่รู้แบบนอนไม่มีจุดหมาย
ไม่รู้ว่าข้างนอกเค้าเกิดอะไรขึ้นทำอะไรกันอยู่
รู้สึกอึดอัดเหมือนกันนะ
เวลาไม่รู้อะไรไม่ได้ฟังข่าวเนี่ยะ

.......................

วันนี้เลยฟรีเลยไม่ต้องไปมหาลัย

อยากจะออกไปดูเหมือนกันนะว่าข้างนอกเป็นยังไง
แต่ก็มีแต่คนบอกว่าอย่าออกไปไหน
แต่มานึกดูมันไม่น่าจะมีอะไรเลวร้าย
สมัยนี้คนมีความรู้กันทั้งนั้น คงไม่มีใครต้องใช้กำลัง

คิดไปมันก็น่าตื่นเต้นดีเวลามีอะไรแปลกๆต่างไปจากทุกๆวัน

.......................

นี่ก็เปิดเทอมมาได้2อาทิตย์แล้ว
ส่วนเพื่อนก็คงใกล้สอบใกล้ปิดเทอม

พอและวันนี้ยังไม่มีอะไรอัพเดท

วันนี้ก็อย่าออกจากบ้านกันละกัน

ปัญญาออ่นจริงรูปนี้

ตาแอ๊บเหล่นะ

กูชอบเพลงนี้มั้กๆ
ยังไงก็ยังแอบชอบจัสตินว่ะ คนอะไร้ เท่เกิ้นน

1 ปี

Fri, 15 Sep 2006 12:04:40 +0700

ใครฟังเพลงไม่ได้ไปลด Quick Time ซะ

ฝนตกทุกวันเลยเนอะจะทำงานก็ทำไม่ได้
ต้องรอจนวันนี้วันสุดท้ายก็ต้องเดากันไปว่าแดดจะมีถึงเมื่อไหร่

จะบอกว่าอีกสองวันก็1ปีแล้วที่กลับมาไทย
ผ่านไปจะว่าเร็วมั้ย มันก็ไม่นะ
แต่รู้สึกว่าอยู่ที่นี่มันก็มีความสุขดี
เจอหน้าพ่อ เจอหน้าเพื่อน

แต่ก่อนตอนนั้นที่ยังอยู่เมกาอยู่
ก็อยากจะกลับมาที่นี่มากมาย
ประมาณว่ากูยอมทำทุกอย่าง
แต่พอได้กลับมาจริงๆแล้ว
เหมือนกับความอยากนั้นพอได้มาแล้ว...มันก็งั้นๆอ่ะ

ตอนนี้อยากกลับไปอยู่กับแม่มากกว่า
คิดถึงมาก

กูเนี่ยะเป็นคนไม่ดีมากเลยเนอะ
ทุกอย่างเนี่ยที่พอมันได้ดั่งใจแล้ว
ทำไมรู้สึกภาคภูมิใจกับสิ่งที่ได้มาไม่นานเลยวะ
ไม่สมกับตอนนั้นที่เราอยากจะได้ อยากจะทำนักหนา

เฮ้อออออ

คนเรา....

หรือว่ากูเบื่อง่าย

ตอนอยู่ที่นั่นก็นั่งนับวันกลับไทย
พอมานี่นั่งนับวันอยู่ที่นี่
เป็นบ้าไปแล้ว จะนับเพื่ออออ
ต่อไปจะนั่งนับวันกลับไปซัมเมอร์ที่นู่นบ้าง
ให้มันรู้ไปว่าอยู่ที่ไหนก็เบื่อได้กู

วันนั้น

Wed, 13 Sep 2006 14:45:49 +0700

อากาศมันเปลี่ยนปลงจริงๆช่วงนี้
เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวฝนตก
เอาใจยากจริงจริ้ง

ช่วงนี้กลางคืนจะมีกบร้อง

สองวันก่อนเป็นวัน 11/9
ข่าวก็เอาภาพเก่าๆมาให้ดูกัน
ภาพนั้นดูกี่ครั้งก็ยังรู้สึกใจหาย
มันเป็นการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่จริงๆ
ถึงแม้ว่าจะไม่มีญาติเราอยู่ในนั้นก็ตาม

จำได้ว่าวันนั้นที่เหตุการณ์นั้นมันเกิดขึ้น
มันคือวันปกติวันนึง ที่กูไปรรตามธรรมดา
จนถึงคาบ3 เรียนไบโอ
ก่อนหน้าที่จะเข้าห้องมีประกาศว่าให้รีบเข้าห้องเรียน
พอเข้าไปถึง
ใน รร ก็มีประกาศอีกรอบนึงว่าให้ทุกคนอยู่ในความสงบ
แล้วก็เปิดทีวีให้ดู

จากที่บางคนยังนั่งไม่เป็นที่ ยังคุยกัน
แต่พอเห็นภาพนั้นแล้ว
ทุกคนก็ยืนตกใจพร้อมกันหมด

เห็นแล้วมันแทบจะร้องไห้จริงๆนะตอนนั้น

หลังจากนั้น รร ก็ปล่อยให้กลับบ้านไป
บางคนก็เดินดุ่มๆน้ำตอคลอ
บางคนตกใจมากรีบวิ่งกลับบ้าน
บางคนเดินร้องไห้ออกมาเพราะว่าในนั้นมีญาตเขาอยู่ด้วย

ส่วนกูเองเดินไปโทรหาที่บ้านก่อนอันดับแรก
รอซักพักแล้วแม่ก็มารับ

หลังจากนั้นไปแวะซุปเปอร์ซื้อของกินเข้าบ้าน
คนเยอะมากๆ เพราะเค้าตุนของกัน
ได้ไม่ต้องออกจากบ้าน

ช่วงนัป็นอะไรที่คนตื่นตัวกันมากๆ
ซื้อของกินเข้าบ้านกันแบบบไม่คิด

หลังจากนั้นเราก็คอยรับโทรศัพท์จากเมืองไทย
ว่าเป็นยังไงบ้าง ระวังตัวด้วยนะ
เพราะแถวที่กูอยู่ตอนนั้นมันก็ห่างจากนิวยอร์คสี่ชั่วโมงถ้าขับรถ

................

หื้มมมมมมมม

พูดแล้วเหตุการณ์มันผ่านไปเร็วจริงๆ
คนที่ยังมีชีวิตอยู่อย่างเราก็เดินต่อกันต่อไป

จากวันนั้นทำให้ทุกคนระวังตัวมากขึ้น
กฎหมายทุกอย่างก็หนักขึ้น เข้มงวดขึ้น

นี่ขนาดเราผูกพันกับเมืองไทยมากกว่า
เรายังรู้สึกว่าเราสูญเสียไปกับเค้าด้วยเลย

เห็นๆ

Mon, 11 Sep 2006 13:51:04 +0700

ก็แหม...เปลี่ยนลุคใหม่ก็เลยอยากจะเข้ามาอัพไดอารี่ซักหน่อยย
ที่ผ่านมาก็ไม่ได้ไปไหนน่าสนใจเล้ยย
มีวันก่อนนั้น ไปลงทะเบียนที่มหลัย
โทรไปถามอาจารย์ที่ปรึกษาบอกว่าประมาณสี่หมื่นกว่า
ไปลงเข้าจริงๆมันม่ายช่ายยยย มันแพงกว่าที่บอกเราไว้อีกก
เบื่อจริ้งๆ

ตั้งแต่กูเข้าไปเรียนที่นี่นะรู้สึกว่ามาตรฐานไทยแลนด์ยังต้องพัฒนาอีกเยอะนะค้ะ
เทอมก่อนนี่ทีและ อาจารย์บอกว่าวิชานี้สามหน่วยกิจ มีแลปด้วย
แต่ให้บวกค่าแลปไปเลยกับหน่วยกิจ

กลายเป็นกูลงวิชานั้นสี่หน่วยกิจโดยที่ไม่ต้องมีค่าแลปต่างหาก
ปรากฎไปเรียนจริงๆ อาจารย์บอกว่าพวกเธอไม่ได้เรียนด้านนี้มา
ยังเข้าแลปไม่ได้
เออดีตกลงกูไม่ได้เข้าเรียนแลปใช่ม้ะ
แล้วบอกกูให้บวกค่าแลปไปเพื่อออ

เดี๋ยวนี้เค้าโกงกันแบบให้รู้ให้เห็นไปเลยใช่ปะ
ไม่มีมาตร บานแบบนี้กูนึกว่ากูอยู่มหาลัยบนดอย
แบบเรียนไม่ต้องมีกฎเกณ เอาเว่ย กินได้กินไปเ่ะ

เพลงนี้ในเอ็มวีนิโคลสวยมั้กม้ากก

ปล.รู้ปะว่าหน้านี้กูอัพตั้งแต่เมื่อวาน
แต่เป็นด๋อยไรไม่รู้เพิ่งจะขึ้น

นิดา

Fri, 08 Sep 2006 10:37:12 +0700

วันนี้วันเกิดใครนะ
แปลกที่กูรู้สึกอย่างกะวันเกิดกูเอง
เพราะวันเกิดตัวเองทีไรรู้สึกซวยๆทุกที
แล้วตอนนี้กูก้รู้สึกซวยๆเซงๆไงไม่รู้ว่ะ

ยังไม่ได้มีอะไรจะให้
แต่ก็อยากให้มึงรักษาสุขภาพ
และหัดพยายามเข้าใจคนอื่นเขาซะบ้าง
อย่านึกถึงแต่ตัวเอง
อะไรที่แย่ๆของตัวเองก็เอาออกไปซะตั้งแต่วันเกิด

ก็เป็นห่วงแล้วก็ไม่เคยจะบอกมึงหรอกว่าเป็นห่วง
อย่ามัวแต่ดูแลบ้านกะหมาจนลืมตัวเองไป
นั่นคือมึงจริงๆเลยนะหน่ะ

......................

ความรู้สึกตอนนี้มันยังไงแปลกๆ
อยากไปข้างนอกไม่รู้จะไปไหน
อึดอัดท้อง
หิวแต่ไม่อยากกินข้าว
แปรปรวนนๆรู้สึกคล้ายวันเกิดตัวเองมากๆ
เวลาตัวเองเป็นอะไรแต่ไม่เข้าใจตัวเองเนี้ยะ

......................

ไม่วานดูหนังเรื่องซุปเปอเอ็กซ์เกิลเฟรนดมา
ตลกดีนะ..แต่กูไม่ชอบนิสัยพระเอกในเรื่องเลยว่ะ

มาคิดดูถ้ากูเป็นแบบนางเอกนะกูจะทำยิ่งกว่าที่นางเอกทำในหนังเลยมึง

วันๆ

Sun, 03 Sep 2006 15:32:49 +0700

เป็นอีก1วันที่ไม่ได้ไปไหนอีกแล้ว
เมื่อวานไปดูผลงานของศิลปินชาวญี่ปุ่นที่กล้วน้ำไท
ดูแล้วมันก็แล้วแต่ว่ามึงจะคิดได้มั้ยจริง

ไปดูแล้วบางงานก็คิดก็พูดกันว่า แบบนี้กูก็ทำได้วะ
แต่แล้วมึงเคยคิดจะทำมั้ยละ
อันนี้ก็ต้องยกเครดิตให้กับคนที่เค้าคิดได้ไป
ถึงแม้ว่างานมันอาจจะเป็นอะไรที่ใครก็ทำได้

........................

ไม่มีไรจะเขียนแล้วว่ะ
ลงรูปอย่างเดียวดีกว่า

เออลืมไปวันก่อนไปรูทมา
กูว่ามันเปิดเพลงใหม่ขึ้นนะ
ปกติชอบเปิดแต่เพลงเก่าๆ

นอนนั้นก็ไม่มีอะไร
ตั้งแต่น้องกลับก็ยังไม่ได้ทำอะไรที่แปลกหูแปลกตาไปกว่าเดิมเล้ย
ได้แต่ทำอะไรเดิมๆไปวันๆ
คงต้องรอเปิดเทอม

เต่าน้อยเกยตื้นฮ่าๆๆ
น่ารักดี

คิดถึงจริงๆ

Thu, 24 Aug 2006 00:56:51 +0700

(storythaiเป็นไรมากปะ เข้าอัพตั้งหลายวันและแต่ซับมิทีไรหายหมด หขอบ่นหน่อยเหอะ)

น้องกูกลับไปและ
ไปส่งที่สนามบินมาเมื่อวันก่อน
คนอย่างเยอะนึกว่าพวกอิสลามจะอพยพไปไหนเยอะมาก
เยอะไม่เท่าไหร่แอร้อนกลิ่นเต่าเยอะอีกต่างหาก

เพิ่งจะรู้สึกนะว่าการไปส่งคนกลับมันเป็นยังไง
ปกติมีแต่เราเองที่เป็นคนเดินทาง
พอมากลับกันเป็นเราที่ไปส่งเค้า
แล้วเป็นเราที่ต้องยืนอยู่ที่เดิมกลับมาบ้าน
มันเป้นอะไรที่คิดถึงหนักกว่าเวลาเรากลับไป
เพราะเรากลับไปอีกที่นึง
มีการเคลื่อนย้ายทำให้เราไม่ต้องเห็นภาพเดิมที่เคยนั่งเล่น นั่งคุยกัน
เพิ่งรู้สึกจริงๆว่าพ่อเค้ารู้สึกไงตอนที่เราไปกันหมดบ้านก็วันนี้เองจริงๆ

อยากบอกว่า2เดือนที่ผ่านมา
มันเป็นช่วงเวลาที่ดีจริงๆ
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้กลับมาอยู่กันครบทุกคน
แต่วันทุกวันที่ผ่านมาเป็นวันพิเศษสำหรับกู

ถึงแม้ว่าจะมีวันที่น่าเบื่อไม่ได้ไปไหน
หรือว่าไม่รู้จะไปไหน..อยู่บ้านเฉยๆ
แต่ทุกวันที่เราได้อยู่ด้วยกัน
มันทำให้วันนั้นเป็นวันพิเศษจริงๆ

หลังจากช่วงนี้ไปชีวิตกูเข้าสู่ช่วงใหม่อีกช่วง
ช่วงเวลาของการอยู่คนเดียวมันมาถึงแล้ว
รู้สึกแปลกๆอยู่เหมือนกัน
ที่วันนี้จะไม่ได้ยินเสียงทีวีที่เปิดถึงดึกดื่น
ไม่มีเสียงคนคอยพูดแซว
ไม่มีใครปูผ้านอนอยู่ที่พื้นด้วยกัน
ไม่มีคำถาม"พรุ่งนี้จะไปไหน"ให้ได้ยิน

มองไปทางไหนก็เห็นเป็นภาพเก่าๆ
ที่มีน้องเดินผ่านไปผ่านมา กินนู่นกินนี่

วันก่อนนั่งดูอุ้มรักตอนเก่าๆ
นั่งคิดถึงว่าตอนนี้ที่เราดูกันแล้วเราคุยไรกันอยู่
มันรู้สึกแปลกดีที่วันนี้มีเรานั่งอยู่ที่โซฟาคนเดียว

คิดถึงจริงๆ

ได้แต่คิดถึงคำพูดแม่ที่ว่า
"ต่างคนต่างทำหน้าที่แล้วเราก็จะได้มาอยู่ด้วยกันใหม่"

คุณนาย

Sat, 12 Aug 2006 11:31:24 +0700

(เซงเป็ดเมื่อกี้เขียนซะยาว กดซับมิท หายหมด)

ไม่เป็นไรเอาใหม่

แค่อยากบอกว่า

แม่จ๋า
คิดถึงแม่จังเลย

เกือบปีนึงแล้วที่ไม่ได้อยู่กับแม่มา
แต่ทุกครั้งที่คุยกันทีไรก็แทบจะไม่ต้องพูดอะไรมากมาย
เป็นคนเดีนวที่อ่านทุกอย่างในตัวเราออกได้จริงๆ
ทั้งความรู้สึก สายตา ท่าทาง ใจ

ไม่ต้องพูดก็รู้ใจ
สำหรับกูเป็นแม่คนเดียวจริงๆ

อืมมม...จะพูดยังไงดี
เป็นเหมือนความรักที่มีให้กัน...ที่ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกัน
ไม่จำเป็นต้องแสดงออก
ไม่ต้องพูด

แต่มันอยู่ที่ใจจริงๆมากกว่า

คิดถึงคุณนายย

เป็นคำที่แม่เรียกกูจนไปมากูก็เรียกเค้า คุณนายเหมือนกัน

เที่ยว

Mon, 07 Aug 2006 22:17:22 +0700

เที่ยววันเว้นวัน
ว่าปวดๆไม่ค่อยอยากจะออกไปไหน
แต่พอเพื่อนชวนไป..ถ้าจะไม่ไปมันผิดวิสัยกู
เมื่อวันศุกร์เป็นอะไรที่ไปกันนับสิบมาก
ตอนแรกยังลังเล..พอกูโทรหาบิ้นมันบอกสาวิชไป
กูเลยไม่ต้องคิดและ

ปรากฎไปถึงออกไปกินข้าว
เข้าไปอีกทีโหนี่คนโต๊ะกูหมดเลยหรือเนี้ยะ??

ไปมาเริ่มร้อนกะว่าจะออกไปข้างนอก
เพราะคนมันเยอะมาก เยอะเกิ้น
แต่ก็อยู่กะเพื่อนดีกว่านานๆจะได้มากันเยอะๆแบบนี้

คิดถึงเพื่อนที่เรียนมหาลัยเดียวกันแต่ไม่เคยได้เจอ
ต้องมาเจอกันที่รูท
ฮ่าๆ

รักนะจุ๊บๆ

=)

คืนที่สองว่าปวดขามากๆแต่เพื่อนชวนไปก็ไป
กูมีเรียนเช้าเเต่ไม่เป็นไรอยู่แล้ว
ไปมาขากลับ..มีเรื่องนิดหน่อย

ไม่น่าไปเลยกู
เสียความรู้สึกกันไป
คนเรานะคนเราต้องใช้เวลาเรียนรู้กันมากจริงๆ

.................